Ecce Homo – Predikant

For English, scroll down     

3D holografische video-installatie, 2015, 2’41”

Predikant
De meesten zullen het niet weten, maar ik was vroeger maatschappelijk werker bij de Raad voor de Kinderbescherming in Amsterdam. Dat is gedwongen hulpverlening. Moeders aan de speed, dronken vaders die hun kinderen slaan en ruziënde ouders tijdens echtscheiding.
Het heftigste van het heftigste.
Vanuit de organisatie werden die mensen casussen. In vijf gesprekken moest ik proberen ze zover te krijgen dat ze weer naar de vrijwillige hulpverlening konden/wilden. Maar die mensen waren juist afgeknapt op die hulpverlening, en hun wantrouwen was groot. Ze vertrouwden mij wel. Zij deden een appèl op mij. En dan moest ik ze wegsturen?

Maar ik wil net zolang met de hulpvragers meelopen tot ze het leven weer echt op de rails krijgen. Dat ze weer mooie gebeurtenissen kunnen beleven. Dat hun ziel wordt aangeraakt.

Dat is mijn reden geweest om uiteindelijk predikant te worden. In de kwetsbaarheid de levenskracht te ontdekken. Iets te ervaren van een geheim van het leven dat je draagt. Iets wat je verstand te boven gaat. Ik gun het iedereen zo’n bijna-heilig moment mee te maken.

Tijdens een training ‘Spir!t, de weg naar bezieling’ voor studenten op Saxion Hogeschool komt dat ook terug. Als studentenpredikant heb ik veel te maken met jongeren die zielenpijn hebben. Die met hun ziel onder de arm lopen.

Tijdens de voorstelronde praten we over beweegredenen om deze training te volgen. Een studente zei: ‘Het gaat niet goed met mij. Ik ben mijn enthousiasme kwijt. Voor mijn studie, maar eigenlijk ook om te leven. Ik ben mezelf kwijt.’ Mijn hart krimpt altijd ineen als ik zoiets hoor. Zo jong, zo zoekend en zo ontredderd.

Vanaf het eerste moment had deze studente zich heel kwetsbaar opgesteld. Daarna kwamen er vijf sessies waarin ze onveranderd bleef. Ze leek wel van beton. Ik probeerde haar wel te prikkelen, druppels water op het beton te laten vallen, maar er gebeurde ogenschijnlijk niets. Terwijl ik bij anderen uit de groep kleine en grote zichtbare veranderingen zag.

Tot de zesde bijeenkomst! Ze kwam de deur door. Haar gezicht, haar ogen – ik zag het meteen, er had een metamorfose plaatsgevonden. Ze had zichzelf – wat dat ook mag zijn – teruggevonden. Het beton was gebroken. Prachtig om te zien! Het overweldigde mij. Als ik eraan terugdenk, krijg ik weer goosebumps, kippenvel

English

Ecce Homo
3D holographic video installation, 2015, 2’41”

Pastor
Most people don’t know it, but in the past I was a social worker at the Child Protection Board in Amsterdam. That is compulsory social care. Mothers on speed, drunken fathers who batter their children and parents fighting out the divorce process. The most heated situations. The organisation saw these people as cases. In just five conversations I had to try to get them so far that they could and wanted to seek voluntary assistance again. But these were people who had given up on social care, and they were full of distrust. They did trust me. They made an appeal to me. And was I then meant to send them away?  But I wanted to be at the clients’ side until they really had their life back on the rails. Until they could again experience the beautiful things in life. Until their souls were touched.  And that is why I ultimately became a pastor. To discover the life-force in vulnerability. Experiencing something of the secret of life within. Something which is above understanding. A near-holy moment I’d like everyone to experience.

During the training course ‘Spir!t, the Way to Inspiration’ for students of the Saxion University of the Applied Sciences, the same theme repeats itself. As a student chaplain I meet many students with soul-ache. Who are lost and adrift. During the introductory round we talk about motivation and reasons to follow this course. One young woman student said: ‘It’s not going well with me. I’ve lost my enthusiasm. Not only for my degree, but also for life itself. I’ve lost myself.’ My heart always trembles when I hear something like this. So young, so searching and so distressed.

From the very first this student presented a very vulnerable picture. In the following five sessions she remained unchanged. She seemed to be made of stone. I did try to stimulate her, to let drops of water fall on the stone, but nothing appeared to happen. While in the meantime I observed both small and big changes in others from the group.

Until the sixth meeting! She came through the door. I could see it immediately in her face, her eyes – a metamorphosis had taken place. She had found herself again, whatever that means. The stone had been shattered. It was wonderful to see! It overwhelmed me. When I look back, it still gives me goosebumps.

*Ecce Homo preview: http://www.arentweevers.com/ecce-homo