Josephine’s Well – Hoe en Waarom

For English, scroll down     

3D stereoscopische installatie, 2011, 3’37”

Hoe en Waarom

Tijdens de opname wist ik al hoe Josephine’s Well gepresenteerd moest worden. Er speelden een paar dingen mee. Allereerst de 3D-techniek zelf. Ik wilde het beeld op de grond projecteren om de suggestie van het opstijgen van de mensfiguren uit de bron aan te zetten. Want hoe groter de kijkafstand tot het projectiedoek is, des te meer ruimtelijkheid – lees: diepte – je als kijker ervaart. Een specifiek technische eigenschap van stereoscopisch 3D. In de studio bouwde ik met de firma BeamSystems een setting met een verhoging. Na elke take kon ik zien wat het qua dieptewerking deed. Die was voor de verschillende mensfiguren steeds anders. Ter plekke konden we de opnamen nog niet als een geheel zien.

Verder waren de intimiteit en de concentratie voor mij belangrijk. Tijdens de tentoonstelling zetten we een black box van 3x3x3 meter neer, waar maximaal vier bezoekers tegelijk in konden gaan staan. De plaatsing in de kerk riep bij een kunsthistoricus de gedachte van een biechtgestoelte op. Voor mij als protestant kwam dat in eerste instantie vreemd over, maar ik snapte wel dat het ruimtelijke iets met je doet. Er is namelijk een beweging van verstilling gaande. Eerst kom je de kerk binnen, de drempel overgaand van de drukte van de stad naar de rust van de omsloten muren. Dan loop je door de ruimte, ga je via een paar treden omhoog en via een plateau de black box binnen. Elke oriëntatie valt dan bijna weg. Je bent in een totaal andere ruimte. Je moet als houvast wel naar beneden kijken, waar het licht en de beweging van drie jonge mensfiguren in de diepte te zien zijn. Ze komen niet verder omhoog dan de rand van het plateau waar je op staat. De laatste in de cyclus is de vrouw met lange haren, die uiteindelijk de onzichtbare grens doorbreekt. Ze stijgt op tot bijna ooghoogte – waarna ze weer in de diepte verdwijnt. Na een tweede poging verdwijnt ze definitief in het zwart.

De 3D-techniek en de besloten donkere omgeving helpen om de derde ruimtelijkheid te betreden: die van jezelf. Noem het een lichamelijke oefening waarbij de geest je iets kan laten zien. Het is een soort verwijlen heel diep bij jezelf. Sommige mensen die uit de black box komen, zijn van slag. De ruimtelijke presentatie is dus een wezenlijk onderdeel van het kunstwerk. Ik vraag eigenlijk van de mensen om drie keer ergens naar binnen te gaan. De kerk/museum/galerie in, dan de black box in en daarna hun eigen binnenste in. Het is een behoorlijke weg die ze moeten gaan. De weg van innerlijkheid kan ook nog eens tegenstrijdige gevoelens en gedachten oproepen.

Josephine’s Well
3D stereoscopic installation, 2011, 3’37”

How and why
During the shoot I already knew how Josephine’s Well should be presented. Several things played a role. Firstly the 3D technology itself. I wanted to project the image onto the ground to suggest human figures rising from the well. Because the greater the distance between the viewer and the projection screen, the more space – in this case depth – the viewer experiences. A specific technological feature of stereoscopic 3D. In the studio, with the assistance of the firm BeamSystems, I built a set with a raised platform. After each take I could see the depth effect. This was different for each of the human figures. There on the spot we were unable to view the recordings as a whole.

In addition intimacy and concentration were important for me. During the exhibition we erect a three-metre square black cube which can accommodate a maximum of four visitors at once. Its position in the church reminded one art historian of a confession box. For me as a protestant this seemed a little odd at first, but I did understand the spatial effect. There is actually a movement towards stillness. First you enter the church, crossing the threshold between the bustle of the city and the peace within those enclosing walls. Then you walk through the space, you take a couple of steps up and you enter the black cube via a plateau. You are almost totally disorientated. In a totally different space. To try and get your bearings you have to look down, where in the depths you see the light and the movement of the three young human figures. They come no higher than the edge of the plateau on which you are standing. Last in the cycle is the woman with long hair, who finally breaks through the invisible barrier. She rises, almost to eye-level, and then disappears again into the depths. After a second attempt she disappears into the darkness for good.

The 3D-technology and the closed and dark surroundings assist us in entering the third space: the space that is yourself. You could call it a physical exercise through which the spirit shows you something. It is a sort of sojourn deep in yourself. Some people are upset when they emerge from the dark box. The spatial presentation really is a real part of the artwork. In fact I ask people to go inside three times: to go inside the church, museum or gallery, to go inside the dark box and to enter their inner self. The way they must follow is not easy. The path of spirituality can also summon up conflicting thoughts and feelings.