Josephine’s Well – Inspiratiebron | Source of Inspiration

For English, scroll down

3D stereoscopische installatie, 2011, 3’37”

Inspiratiebron

Van het lichaam kun je zeggen ‘het is van mij’ en ‘ik heb een lichaam.’ Belangrijker is om te zeggen ‘hiermee druk ik mijzelf uit’, ‘hiermee ben ik met anderen verbonden’ of met andere woorden ‘ik ben mijn lichaam.’

In mijn werk onderzoek ik het paradoxale lichaam dat zich uit in kwetsbaarheid en kracht ten opzichte van zichzelf, anderen en de Ander.  Ik ben vooral gefascineerd door het (naakte) corpus, hoe het zich manifesteert – ruimte – en beweegt – tijd. Het is een onderzoek om het corpus ‘tastbaar’ te maken in mijn kunst. Waar wordt illusie realisme en vice versa. Via de zintuigen ben je verbonden met de wereld rondom je.  Het is dus niet verwonderlijk dat ik mij in mijn onderzoek thuis voel bij de fenomenologie.

De inspiratie voor mijn kunst haal ik uit het leven zelf, uit ervaringen in mijn pastorale werk (met name gesprekken over rouw en verlies), uit het nieuws en uit mijn persoonlijke leven. Verder speelt het onderzoek naar de technische mogelijkheden van ruimtelijke vormgeving van het corpus een belangrijke rol.  Ik ga vaak naar moderne dansvoorstellingen kijken. Het is fascinerend om te zien hoe de dansers met hun lichaam de ruimte van zichzelf en anderen indringend verkennen. Op de achtergrond spelen ook altijd mee: muziek, beeldhouwkunst, maar ook Bijbelverhalen. De kunst en de Bijbelverhalen nemen het universele op in het persoonlijke. In het persoonlijke doorvoel je het universele. In die confronterende en ontregelende verbeeldingskracht willen ze je meenemen. Het is een zinspelen op een diep verstaan: van niet weten, maar toch bevroeden. Het heeft te maken met jouw staan en gaan in tijdelijkheid en vergankelijkheid. Kunst, en in zekere zin ook religie, duiden niet – in de zin van met je verstand iets kunnen begrijpen.

Kunst maken is voor mij ook het naar buiten brengen van mijn diepste verlangen en de beelden die zich aan mij tonen. Veelal komen ze in (dag)dromen tot mij. Als de beelden zich blijven aandringen en ik de urgentie voel, probeer ik ze te realiseren. Ook al moet er systematisch gewerkt worden, de intuïtie heeft altijd het laatste woord. De pijn of het geluk is voelbaar. En als dat voor mij geldt, geldt dat wellicht ook voor de bezoeker.

In het kunstwerk komt voor mij ook alles bij elkaar. Splitsing van positieve en negatieve contrasterende ervaringen zie ik niet in mijn werk terug, althans ik ben er niet op uit. Het is er allemaal vaak in zijn gelijktijdigheid. Het intens beleven van schoonheid, geluk, liefde, geboorte, vrede mengt zich met de vergankelijkheid daarvan – lelijkheid, ongeluk, liefdeloosheid, dood en geweld. Het één roept het andere op.

Het meest gelukkig ben ik wanneer mijn werk iets bij een ander weet te bewerkstelligen. Eigenlijk is het publiek voor mij de motivatie om te exposeren. Het éénmaal vertonen van een nieuw kunstwerk is mij genoeg.

Ik vermoed dat wanneer ik zou vertellen wat de aanleiding is geweest om Josephine’s Well te maken, het verlangende karakter teniet zou worden gedaan. Het gaat mij ook niet om mijn persoonlijke verbeelding van die aanleiding, maar om wat het kunstwerk ons uiteindelijk allemaal te zeggen heeft.

Dus in dit geval zwijg ik. Voor mij is Josephine’s Well  te groots.

English

Josephine’s Well
3D stereoscopic installation, 2011, 3’37”

Source of Inspiration

You can say of the body, ‘It is mine’ and ‘I have a body.’ It is more important to say, ‘I express myself with the body,’ ‘I am connected to other people with my body.’ In other words, ‘I am my body.’

In my work I investigate the paradoxical body that expresses itself both in vulnerability and strength with respect to itself, the others, and the Other. I am always fascinated by the naked corpus, how it manifests itself – space – and moves — time. It is an investigation to make the corpus ‘tangible’ in my art, where illusion becomes realism, and vice versa. The senses connect you with the world around you. It will not come as a surprise that in this investigation I feel at home in phenomenology.

I get inspiration for my art from life itself, from experiences in my pastoral work, from the news, and from my personal life. In addition, research into the technological possibilities of design is vital. And the background music, modern dance, sculpture, architecture and also Bible stories all play an important background role. Art incorporates the universal in the personal. In what is personal you have the universal. Art wants to carry you away with its confrontational and disconcerting imaginative power. That work of art feels perplexing, different. It is an allusion to a deep understanding, not knowing but still comprehending. It’s about your position and movement in the temporary and transient. Art, and to a certain extent religion too, cannot be explained– in the sense that you can understand them entirely.

For me making art is merely the way to externalize my deepest desires and the images that present themselves to me. Often they come to me in dreams and daydreams. When the images continue to impress themselves on me and I feel the urgency, I try to realize them. And although working systematically is important, intuition always has the last word. The pain or the happiness is tangible. And if that is true for me, it is also true for the visitor.

In producing a work of art, everything comes together for me. Divisions between contrasting positive and negative experiences are not something I recognize in my work, at least they’re not what I’m aiming for. Often, it’s all there simultaneously. The intense experience of beauty, happiness, love, birth, and peace mingles with the transience of it all – ugliness, unhappiness, lovelessness, death, and violence.  One summons up the other.
What makes me most happy is when my work has an effect on someone else. The public is actually the motivation for me to exhibit. It is enough for me to show a new work of art only once.

I suspect that if I were to reveal what triggered the making of Josephine’s Well, its universal, yearning character would be severely undermined. For me it’s not about my personal interpretation of that trigger either, but what the work of art ultimately has to say to all of us.

So in this instance I’m going to keep quiet. For me Josephine’s Well is too significant.