Josephine’s Well – Inspiratiebron

For English, scroll down

3D stereoscopische installatie, 2011, 3’37”

Inspiratiebron

Mijn kunst is ook een expressie van existentiële ervaringen, maar het is nooit alleen maar door zulke ervaringen. De inspiratie voor mijn kunst haal ik uit het leven zelf, uit ervaringen in mijn pastorale werk, uit het nieuws en uit mijn persoonlijke leven. Verder speelt  het onderzoek naar de technische mogelijkheden van vormgeving een belangrijke rol.  Op de achtergrond spelen ook altijd mee: muziek, moderne dans, beeldhouwkunst, architectuur, maar ook Bijbelverhalen. De kunst neemt het universele op in het persoonlijke, in het persoonlijke doorvoel je het universele. In die confronterende en ontregelende verbeeldingskracht wil het kunstwerk je meenemen. Dat kunstwerk voelt bevreemdend, anders. Het is een zinspelen op een diep verstaan: van niet weten, maar toch bevroeden. Het heeft te maken met jouw staan en gaan in tijdelijkheid en vergankelijkheid. Kunst, en in zekere zin ook religie, duiden niet – in de zin van met je verstand iets kunnen begrijpen. Behalve in poëzie buigt taal zijn hoofd voor beeld en rituelen.

Kunst maken is voor mij slechts het naar buiten brengen van mijn diepste emoties en beelden. Veelal komen ze in (dag)dromen tot mij. Ook al moet er systematisch gewerkt worden, de intuïtie heeft altijd het laatste woord. De emoties zijn in het beeld ‘verpakt’: verbeelding waarin de emoties wonen. Het heeft ook een lichamelijke dimensie. De pijn of het geluk is voelbaar. En als dat voor mij geldt, geldt dat wellicht ook voor de bezoeker.

In het kunstwerk komt voor mij ook alles bij elkaar. Splitsing van positieve en negatieve contrasterende ervaringen zie ik niet in mijn werk terug, althans ik ben er niet op uit. Het is er allemaal vaak tegelijkertijd. Het intens beleven van schoonheid, geluk, liefde, geboorte, vrede mengt zich met de vergankelijkheid daarvan – lelijkheid, ongeluk, liefdeloosheid, dood en geweld. Het één roept het andere op.

Het meest gelukkig ben ik wanneer mijn werk iets bij een ander weet te bewerkstelligen. Ik vermoed dat wanneer ik zou vertellen wat de aanleiding is geweest om Josephine’s Well te maken, het universele, verlangende karakter teniet zou worden gedaan. Het gaat mij ook niet om mijn persoonlijke verbeelding van die aanleiding, maar om wat het kunstwerk ons uiteindelijk allemaal te zeggen heeft.

Dus in dit geval zwijg ik. Josephine’s Well  is te groots, komt uit de universele scheppende bron, die mijn verstand te boven gaat.

English

Josephine’s Well
3D stereoscopic installation, 2011, 3’37”

Source of inspiration
My art is also an expression of existential experiences, but never comes about solely through such experiences. I get inspiration for my art from life itself, from experiences in my pastoral work, from the news and from my personal life. In addition research into the technological possibilities of design is vital. And the background music, modern dance, sculpture, architecture and also Bible stories all play an important background role. Art incorporates the universal in the personal; in what is personal you have the universal. The artwork wants to carry you away with its confrontational and disconcerting imaginative power. That artwork feels perplexing, different. It is an allusion to a deep understanding, not knowing but still comprehending. It’s about your position and movement in the temporary and transient. Art, and to a certain extent religion too, cannot be explained – in the sense that you can understand them entirely. Except in poetry language is subservient to image and ritual.

For me making art is merely the way to externalise my deepest emotions and images. Often they come to me in dreams and daydreams. And although working systematically is important, intuition always has the last word. The emotions are ‘packaged’ in the image: the image represents the emotions. There is also a physical dimension. The pain or the happiness is tangible. And if that is true for me, it is also true for the visitor.

In the artwork everything comes together for me. Divisions between contrasting positive and negative experiences are not something I recognise in my work, at least they’re not what I’m aiming for. Often it’s all there at the same time. The intense experience of beauty, happiness, love, birth, peace mingles with the transience of it all – ugliness, unhappiness, lovelessness, death and violence.  One summons up the other.

What makes me most happy is when my work has an effect on someone else. I suspect that if I were to reveal what triggered the making of Josephine’s Well, its universal, yearning character would be severely damaged. For me it’s also not about my personal interpretation of that trigger, but what the artwork ultimately has to say to all of us.

So in this instance I’m going to keep quiet. Josephine’s Well is too significant, and comes from the universal creative imagination, which is far above my understanding.